10 Responses to “Macbook 2008”

1. David Says:
   January 22nd, 2008 at 10:46 pm

   Damn, you think Apple maybe saw this pic before conceptualizing the MacBook Air? Certainly has a lot of similarities to this mock-up, hehe.

2. Grahame Says:
   October 7th, 2008 at 10:19 am

   After looking at all these mockups, you can see why none of the designers work for Apple.
   It reminds me of the pre-iPhone mockups of which there were over 200. Not a single one predicted a keyless touchscreen iPhone.

3. marc Says:
   October 8th, 2008 at 7:41 pm

   seems to me that a virtual keyboard this size would work quite well. We could cutomize the keyboard with the application being used.

4. shaban cakolli Says:
   November 9th, 2008 at 5:22 pm

   kete blog e kisha pelqyar per vete
   TE JEMI SE BASHKU

5. shaban cakolli Says:
   November 17th, 2008 at 3:59 pm

   Pergjigju me citimCitim

   “LIVADHIN E SHKRETË E KULLOSIN KUAJT E VERDHË!”

   N’ Kosovën e lirë, plot fukarallëk,

   Probleme aktuale kemi me bollëk !

   Duke i falur Zotit dhe “Demokracisë”-

   Ato çdo ditë shtohen mbi supet e njerëzisë !

   Kosova është shndërruar – n’ “Poligon kolektiv,

   Për eksperimente me njerëzit primitiv !”

   Kështu ka pas thënë , gjyshi im i ndjerë:

   “Livadhin e shkretë e kullosin kuajt e verdhë !”

   Sa ta pish një kafe, me mik, a bashkëfshatarë –

   Atë , ta zënë në fyt – 15 lypsarë !…

   Njëri lypë për bukë – tjetri për ilaçe ,

   I treti për drogë – i katërti për helaçe !…

   Të vuajturit, të sëmurët seç kërkojnë shërim,

   Për t’ ikur nga vdekja – për të gjet shpëtim !

   Në dyer të klinikave , shkruan: “HASTAHANE”-

   Kur t’ shtrihen në shtretër – iu del :”KASAPHANE”!

   Blejnë barëra të shtrenjta, për t’iu buzëqeshë fati –

   Shërbehen me barëra të dala afati !

   N’ epruveta t’ mantelbardhëve dhe “humanitarëve”-

   Shitet gjak rezervë t’ lopëve e t’ gomarëve!…

   Dhe dashtë e pa dashtë, pacient fatziu –

   Atë gjak e paguan , si për gjak njeriu !

   T’ nesërmen nga ezanët , larg ndihen poterat –

   Shihni sa kanë vdekur – janë mbushë plot banderat !

   Dhe grave që s’ përjetuan kurrë lindje normale –

   Ata , ju afrojnë fekondime artificiale?!

   -Sa për shtatzëni , mos shkoni në Shkup,

   Për spermë të sigurt, kemi plot magjup !…

   Ata, japin spermën ma lirë se sa falë –

   Me garancione: në daç çikë, n’ daç djalë !

   N’ dashi spermë magjupi, n’ dashi spermë gabeli ,

   Kem “ekspert” Turqie dhe nga Izraeli !

   Dhe me këtë përzgjedhje, për një fekondim –

   33 mijë Euro, duhet dhënë shpërblim !

   Më në fund shtatzënat – n’ vend se me djep,

   Familjeve të shkreta – iu kthehen n’ sandek !

   Del para kamerave - ministri me stërkeqje ,

   Për gjithë këto të bëma – thotë: “Nuk jap dorëheqje”!

   Shtëpitë e kryetarëve – janë depo baroti ,

   Me halle t’ qytetarëve – ka rënë n’ hall dhe Zoti !

   Gjilan, më 14 Nëntor 2008. Demir KRASNIQI

   *

6. Nice mockup, guyz!!!!!!! Says:
   November 24th, 2008 at 7:02 pm

   looks like macbook air in black or orange or white or silver. $1,200 starting price on applestore.com. Nice OLED keypad. My LG blue mint chocolate 8550 has touchsense keys with vibe fdbck.

7. shaban Says:
   November 29th, 2008 at 5:25 pm

   Poetë të mëdhenj shqiptarë

   F A T M I R T E R Z I U

   ( Poezia e Fatmir Terziut është poezi e shpirtit,e ndjenjës së madhe,poezi e thëllimave dhe e gjerësive. Vargjet e Fatmirit janë drithëruese dhe drithmojnë. Në betejat e përditshme të jetës, poezia e Fatmir Terziut, është poezi e pjekur, e tymosur, kuptimplote. Poezia e Fatmir Terziut është një gjak i ri në letersinë tonë të bukur )

   Në komunitetin letrar në internet dhe nëpër faqe të revistave dhe forumeve, emri i Fatmir Terziut është i pranishëm kudo. Asgjë nuk mund të mos kthehet.Fatmiri jeton dhe bashkëjeton me poezinë, „Ecja e tij në qelq“ është një shqetësim i madh në ngushticën e shpirtit. Pejsazhi poetik i Fatmirit është i gjerë dhe i thellë. Poeti nuk ndalon,shpërthen të gjitha vetmitë që e rrethojnë. Libri “Ecja në qelq” i Fatmir Terziut thyen gjithë xhamat që poeti shpirtin ta prekë këthjellët, me duart e tij të gjelbërta. Fatmiri është poet I konsoliduar, dhe I mirëfilltë. Libri “Ecja në qelq” shprehë qartë urdhërin hyjnor të poezisë. I guximshëm si poeti, ai nuk është I ndikuar nga shtrëngimi I hijeve, apo heshtjet anakronike të kohës. Nëpër dallgët memece të jetës, aty ku unë bashkëjetoj, poeti qartëson të bukurën,të dhimbshmen, të pazgjidhurën.”Ecja në qelq” është një poezi që të lë pafjetë,dhe të drithmon.Ai edhe kur shkruan në letër, edhe kur shkruan në qelq, Fatmiri ka token dhe qiellin e tij, hapësirën ku ai vzionon. Libri “Ecja në qelq” është një poezi që shpie në të ardhmen, në kopshtin me ngjyra të shpirtit . Fatmiri është kopështar I madh I fjalës poetike. Në shpirtin e tij prej poeti, Fatmiri ka disa puse në artin e tij.Krojza nga më sublimet, prushëza nga më intimet, motive nga më të përbashkëtat. Në poezinë “Koha e njeriut” poeti guximshëm dialogon me kohën, me dhimbjen,me të bukurën. / Kohën e gozhduam mureve / E futëm në dosje / në sirtar e kyçëm…/ iu qepëm… së prapthi / kohën që na kishte grabitur më parë…/ Këto dhe qindra vargje të tjera Fatmirin ( pa e tepruar ) e ngrejnë në piadestalin e poetëve të mëdhenj shqiptar. Ecja në qelq , është një kohë e njeriut, një kohë që vetëm sa ka filluar. Për ta copëtuar atë kohë shprehet poeti, kohës I vumë emra të hajdutëve të saj/ dhe thirrëm kohën si prone e tyre / duke mos e kuptuar se bënim të njëjtin faj/. Koha nuk shahet thotë poeti,..koha ka kohën e saj… shkruan poeti Terziu. Të bërit poet nuk është I lehtë. Kohën nuk është vetëm ta ndjesh, por edhe ta shkruash. Sa herë jemi bijë të kohës, na qëllon të ulem në shesh dhe ta ndjejë poezinë, vullkanin që vlon në mua. “ Ecja në qelq “ shprehet Terziu më lidh me kohën, me të fshehtën e ajrit, dhe zemërimin e së bukurës. Asgjë e virgjër më s´ fluturon, pa I vënë një shenjë, një gërvishtje, nga ata që komandojnë këtej. Plot është sheshi I betejave, sheshi I të kundërtave, i të ndryshmëve, i të pamundshmes.Kjo është bota jonë,fati që po e jetojmë.Po e mbylli këtë ese me një urim vëllazëror, rrofsh o poet I gjakut tim, rrofsh!..

   Rrustem G e c I – Dortmund

8. shaban cakolli Says:
   December 7th, 2008 at 12:23 pm

   DRITA ÇOMO
   1958-1981

   U lind në Tiranë, më 1958. Në nëntor të vitit 1960, në moshën dy-vjeçare, internohet për shkak të dënimit politik të nënës së saj, Liri Belishovës. Babai i saj, Maqo Çomo, u dënua dhe ri-dënua nga regjimi komunist. Një pjesë të fëmijërisë dhe të adoleshencës Drita e kaloi e internuar në Kuç të Vlorës, më pas në Progonat të Kurveleshit. Së fundi e internojnë në Cërrik, ku edhe mbaroi shkollën e mesme, por për arsye të sëmundjes së pashërueshme si dhe të një keqdashjeje politike, u pengua në mbrojtjen e maturës. Sëmundja avancoi dhe, më 19.02.1981, në moshë fare të re, vdes në spitalin onkologjik të Tiranës. Në momentet tragjike të ditëve të fundit të jetës nuk iu lejua të kishte pranë as nënën, dhe deri në grahmat e vdekjes ajo mbeti e vetme.

   Poetja pa qiell…

   Poezia dhe eseja shkruar nga KOLEC TRABOINI

   dyfish tragjike, vajzë-dallëndyshe
   me dy krahë thyer, në lëndinë zalisur
   me dëshira ngashërryese fluturimesh të largëta
   në një botë ku të kish më shumë dritë e liri

   po në cilin qiell, ajo nuk kishte qiell
   qiellin dhe diellin ja kishin mohuar
   e pikëllimin koha ja ktheu në shi

   ja kishte ndaluar përjetë fluturimin
   ndaj frymën e fundit e la në lendinë
   me ëndrra të ngrira fluturimesh në sy
   poetja pa qiell.

   Lule në greminë

   Ishte engjëllore si një fëmijë i porsalindur. I vetmi faj i saj ishte se erdhi në këtë botë në një kohë pa kohë. Erdhi atëherë kur nuk duhej të vinte. Fati që e përcjell njerëzimin sipas tekave të tij e kishte sjellë të lindte në një familje ku babai e nëna, të dy, ishin në udhëheqje të një sistemi absurd, sistem për të cilin kishin punuar e luftuar, sistem që si një makinë shtypëse e deklaruar, ishte një mekanizëm aq i verbër sa nga dëshira e shfrenuar për të masakruar nuk pyeste më madje as për krijuesit e vet. Ishte një makinë dhune e gjaku, pre e te cilës do të binin edhe udhëheqësja e lartë Liri Belishova me të shoqin Maqo Çomo. Por, do të binte rëndë edhe mbi fëmijën e tyre të pafajshëm me emrin Dritë. Kjo Dritë e lindur në errësirën e një kohe të marrë, duhej t’i paguante një haraç të rëndë atij sistemi. Duhej ti paguante me vuajtje e mundime shpirtërore vetëm pse zoti e kishte falur tek dy prindër të gremisur në honet e diktaturës. Babai, ish ministër, burgjeve, nëna, ish zëvendësja në parti e Diktatorit, e internuar dhe e mbikëqyrur natë e ditë, e përgojuar dhe mallkuar nga diktatura në tërë literaturën ideologjike dhe forumet e partisë shtet . E ajo Drita, ferishte, shkonte pas nënës pa e ditur se pse të tëra fatkeqësitë e botës kishin rënë mbi prindërit e saj dhe mbi të. Ajo rritej përditë, derisa nisi të kuptonte se jeta e saj ishte e humbur, ajo rritej si një lule në greminë, ku kishte fare pak diell. E megjithatë ishte e bukur. Një bukuri e destinuar për shkatërrim. Por nuk ishte vetëm absurdi i sistemit që ja ngrinte buzëqeshjen vajzës së re Drita Çomo. Erdhi një çast kur nisi të ndjente se në trupin e saj kish nisur të shfaqej një tjetër fatalitet vrasës, kanceri. I duhet të përballonte të dyja, tmerrin e jetës nën diktaturë dhe luftën për t’i shpëtuar vdekjes fizike. E në ecejaket e saj nga Cërriku në spitalet e Elbasanit e të Tiranës ajo meditonte në botën e saj, në vetmi. E çfarë tjetër mund të bënte. E kush mund ti afrohej asaj nëse do ta merrte vesh se e bija e kujt ishte. Edhe pse në mes njerëzve në ato udhëtime sfilitëse për t’u mjekuar, i dukej se në mes saj dhe udhëtarëve të përhumbur në hallet e veta, kish një mur të trashë xhami. Edhe zërat i vinin të largët si nga ndonjë botë tjetër. E aty në vetmi, nxirrte lapsin e letrën e shkruante vargje, me të cilat sikur donte të mëlconte plagët e thella “Për durimin e dhimbshëm pa fund”.

   Hidhte sytë përtej dritares së vagonit ku rrëshqisnin peizazhe kalimtare, fusha të zymta, diku tej kuaj të lagur në shi.

   “Shiu përplasi mbi xhama trishtimin
   Shiu përplasi në xhama mërzinë
   Shiu i lagu të gjitha mendimet
   Për ditët që ikën dhe ato që do vijnë…”

   Nuk ishte e mundur të kishte pak gëzim në jetë. Dhe ishte fare e re. Në të njëzetat. Ishte në pranverën e jetës. Ishte si një dallëndyshe me dëshira ngashërryese fluturimi. Po në cilin qiell. Ajo nuk kishte qiell. Qiellin dhe diellin ja kishin ndaluar. Me sy të pikëlluar prej ndalimeve shkruante:

   “Vetmia është të duash shumë
   Dhe të mos kesh çfarë të duash
   Të mos kesh kujt t’i falësh dy lule
   Dy fjalë të mira të mos kesh kujt tja thuash…”
   “Vetmia” mars 1979

   Dhe vinin netët herë me hënë e herë pa hënë të Cërrikut por që të gjitha kishin të përbashkëta, pagjumësinë. Vajza e re e pikëlluar shkruante:

   ” Mbrëmë prapë nata ish e qetë
   Përmbi pisha errësira ra
   Nxori kokën hëna që nga retë
   Po askujt asgjë ajo s’i tha
   Prapë mbrëmë vezulluan yjet
   Prapë klithi qyqja me trishtim
   Pëshpëritën fletët nëpër pyje
   Drurët ulën degët, psherëtinë.”…
   “Natë pa gjumë” 1976

   Kish nisur të gjente ngushëllim tek gjyshja që e donte aq shumë, por, o Zot, çfarë ti thoshte fatit, çfarë ti thoshte gjyshes së saj, të cilës i humbi drita e syve nga mungesa e përkujdesjes mjekësore:

   ” Ç’ zemërim perëndish mbi supe të ra
   Ç’hyjneshë ke fyer me lumturinë tënde
   Që pa dritën e syve të la…”.

   Kur merrte frymë në krahërorin e saj sikur buisnin lulet. E ndjente ti zgjoheshin dëshira që nga ndonjëherë i përndiznin fantazinë. Ikte larg me ëndërrime sepse fizikisht nuk e linin të largohej nga vendi internimit pa leje. Por veç, për të ëndërruar nuk kishte pse të kërkonte leje. Ishte e vetmja mënyrë për tu ndjerë e plotë. Ishte e vetmja mënyrë për të tejkaluar mjegullat e zymta të mendimeve që ja ushqente një realitet absurd i përbaltur “Në këtë botë të ndyrë dhe të ashpër”… E në këto ikje ndjehej herë si pëllumb e herë si mjellmë. Por më së shumti si dallëndyshe krahë-thyer.

   Ishte janar, dimër i egër me ngrica, me të ftohtin deri në palcë, e megjithatë ajo ndjente gjakun ti vërshonte, ndjente afsh, i ndizeshin dëshira sepse ishte në moshën e dashurisë të cilën, o Zot, përse, ja kishin ngrirë e kallkanosur brenda tonelatave akulli tiranik :

   “Dashuria është ajo pisha e gjelbër
   që lëkundet nën qiellin me hënë
   Që ngrin në të ftohtin e janarit
   Si një dëshirë e pathënë..”

   Ajo kishte plot dëshira të pathëna, madje të pathënat e saj qenë me mijëra sepse përditë e më shumë filli i jetës po i këputej. Diçka e përvëlonte brenda trupit. Ajo përditë po tretej. Por dëshira për jetë kurrë nuk i humbi edhe pse e ndjente se:

   ” Ngrica i rrëzon(te) lulet përtokë”.

   Ajo e ndjente se çdo gjë po i shkiste, si retë që iknin në të tjera hapësira qiellore. Ajo e ndjente se kish ardhur koha ta linte këtë botë në një moshë kur as mund të mendohet vdekja. E megjithatë, e ndërgjegjshme se fati i saj qe tragjikisht i pakthyeshëm, shkroi: “Dreqi e di ç’do të bëhet, po kujt t’i vësh faj.” Vështrimi ju ngri dhe fryma e saj u përplas në qiell. Qanë engjëjt prej dhimbjes. Frymën e saj e morën por trupin ja lanë në atë botë të egër e terrinë, për të cilën poetja Drita Çomo shkroi :

   “…mbi botë ka kaq akull
   Qeli të lagështa dhe hekura…
   Kur varrosën për jetë të gjallët
   Si nuk ngrihen të bredhin të vdekurit…

   Ajo e ndjente se po e varrosnin së gjalli, se gjithsesi nuk kishte vdekur. Se si mund të vdesë një vajzë, një lule e bukur në moshën 23 vjeç?! Si mund të mbulohej në dheun e zi klithma protestës për tragjizmin e fatit të një poeteje, e përtej saj të mbarë një populli …

   “Në sa gradë nën zero paske lindur
   Dashuria ime siberiane.”.

   Tani që tirania është shuar, tani që ka feksur liria, si Doruntina e legjendës të na e vinte poetja në botën e të gjallëve, qoftë dhe për pak ditë, ti ngrohej e ti shkrihej prej trupit akulli siberik me të cilin e varrosi koha e çmendur, ku fatalisht kishte lindur…

9. shaban cakolli Says:
   December 7th, 2008 at 12:23 pm

   POEZI NGA DRITA COMO

   Ditar poetik

   Pa titull

   Për ditët që ikin dhe nuk kthehen më,
   ditët që bartin gëzimin dhe dhimbjen,
   për pritjet e gjata dhe për çdo gjë
   që akoma ka mbetur ëndërr…

   Për dashuritë e botës dhe për ata
   që kërkuan diçka në jetë…
   Për zhgënjimet e vogla dhe të mëdha
   dhe për veten…

   Për ndonjë fyerje të vogël dhe heshtje të madhe,
   për durimin e dhimbshëm pa fund,
   për fëmijët me botë te bardhë,
   që pastaj bardhësinë e humb…

   Për çdo gjë që është e zakonshme
   dhe që ne na duket e bukur…
   Për njerëz me fytyra joshëse
   dhe me shpirtin që nuk duket…

   Natë pa gjumë

   Mbrëmë prapë nata ish e qetë
   përmbi pisha errësira ra…
   Nxori kokën hëna që nga retë
   po askujt asgjë ajo s’i tha..

   Prapë mbrëmë vezulluan yjet
   prapë klithi qyqja me trishtim,
   pëshpëritën fletët nëpër pyje
   drurët ulën degët, psherëtinë

   Psherëtima endej nëpër natë,
   psherëtima mbi ballkonet ra,
   foli nëpër gjumë një nga gratë
   po askush nuk e kuptoi ç’tha…

   Fiku dritën fqinji si gjithnjë
   mbylli librin heshtur, u largua…
   Dhe pastaj…asgjë, asgjë, asgjë
   dhe kështu me jave, ditë dhe muaj…
   1976

   Vjeshtës

   Ajo vjen gjithnjë me lot në sy
   dhe drurët, dhe qiejt zbehen, përloten…
   pastaj tok me erën ulëri, ulëri…
   duket sikur qan për tërë botën…

   Ajo shpesh zbret si mbrëmja e artë
   në qiejt hëna bredh e vetmuar
   dhe pëshpërisin fletët mijëra fjalë
   sikur të zbusin dhimbjen tënde duan…

   Në shpirt mblidhet qetësisht trishtimi
   ajo të sjell kaq ngushëllim, kaq ngrohtësi,
   a thua e kupton ç’është Mjerimi
   e ç’është Brenga duket se e di.

   Veç këtë vit sikur nuk po e njoh,
   si erdhi kështu me kaq zymtësi,
   ç’po derdh mbi ne zemërimin e ftohtë
   vetëm shi, vetëm shi, vetëm shi…

   Dhe po më mbyt ky qiell i errët…
   dua ta pyes përse më mban mëri
   dua t’i lutem të mos jetë kaq i egër,
   edhe pa të në shpirt, kam kaq mërzi.

   Dhe pa të mbi botë ka kaq akull
   qeli të lagështa dhe hekura…
   kur varrosen për jetë të gjallët,
   si nuk ngrihen të bredhin të vdekurit…

   Dhimbja ime s’e duroka heshtjen
   mua malli ç’më zhuritka në vetmi,
   ti eja, qajmë bashkë, moj vjeshtë
   eja, bashkë të mallkojmë nëpër shi….
   Nëntor 1977

   Për ty

   Lëkunden pishat nën retë që ikin
   ikin e ikin retë nëpër shi…
   Unë pres të shoh pas reve pak qiell,
   ashtu siç pres pasditeve, të më telefonosh ti…

   Po ti s’dukesh gjëkund. Ku paske humbur,
   ka kaq ditë që pres. Dhe bie shi…
   Si mund të jetoj, pa pak qiell të kaltër
   si mund të jetoj, pa zërin tënd, pa ty?!…

   Ti do të vish, unë e di, do vish patjetër
   po unë dua të vish tani, nëpër shi…
   Pastaj retë do të ikin dhe do dalë dielli
   po unë dua diellin të ma sjellësh ti…
   24 mars 1978

   Dashuri siberiane
   Po bie shi… dhe ti je kaq larg,
   po ndoshta dhe s’dua të jem me ty…
   Ky qiell gri… Në shpirt - kaq akull,
   kaq ftohtë në shpirt. Si në Siberi.

   E megjithatë, unë të dua
   dhe të dua shumë, çuditërisht,
   po qe së të urresh është njësoj si të duash
   të urrej dhe të dua njëkohësisht…

   Të urrej për atë, që më prishe qetësinë,
   të urrej, pse erdhe tek unë,
   për çdo gjë të vërtetë dhe çdo gjë të dyshimtë.
   të urrej dhe të dua kaq shumë…

   Dhe në shpirt kam dimër, gjithnjë dimër
   një ftohtësi pa fund dhe pa anë
   në sa gradë nën zero paske lindur,
   dashuria ime siberiane?!

   Në të terë qenien time bie shi
   dhe ti nuk je. Dhe ti je kaq larg
   kam dëshirë për ty, kam nevojë për ty,
   dhe prapë s’dua të jemi bashkë…
   9 shtator 1978

   Gjyshes

   Niobe fatkeqe ngurosur nga dhimbja
   ç’zemërim perëndish mbi supe të ra
   ç’hyjneshë ke fyer me lumturinë tënde
   që pa dritën e syve të la?!

   Pikëllim i zi në sfonde udhësh pa fund
   mbi gërmadha kujtimesh ulërin pa zë,
   të lëvizësh e frymë të marrësh si mund
   kur atë… kur atë… kur atë…

   Po prapë nxiton e sikur thyen këmbët
   sikur zgjat krahët t’i mbash e ata ikin, ikin…
   sikur s’do ta besosh tërë atë dhimbje
   “më raft pika… më raft pika…”

   Shtegtim i pafund nga një tmerr në tjetrin
   tragjedi niobiane e shndërrimit në gur,
   ulëri drejt tokës, ulëri drejt qiellit
   deri kur? Deri kur?

   Ç’hyjneshë paske fyer me lumturinë tënde
   ç’zemërim përbindëshash mbi supe të ra,
   që të mbetesh kështu, si një shkëmb dhimbjesh,
   pa ata… pa ata….

   (Hidhërimi i gjyshes së Dritës ishte me të vërtetë pa kufi. Për 30 vjet me radhë diktatura i goditi pa mëshirë të 6 bijtë e saj, të cilët bënë afërsisht 140 vjet internim dhe burgim. Vitet e fundit ajo u verbua, pa pasur mundësi te kurohej nga okulisti, për shkak të dhënies me vonesë te lejes nga Sigurimi)

   Vetmia

   Vetmia është zilja e telefonit
   dhe një zë i huaj që kërkon dikë tjetër…
   Vetmia është e diela e zbrazët
   me biseda boshe dhe pa diell…

   Vetmia është të shikosh pas xhamit
   njerëz që nxitojnë në mbrëmje…
   Mërzia e gjatë para gjumit,
   dhe vapa në netët pa hënë…

   Vetmia është të duash shumë
   dhe të mos kesh çfarë të duash…
   Të mos kesh kujt t’i falësh dy lule
   dy fjalë të mira të mos kesh kujt t’ ja thuash.

   Të jesh kudo i tepërt, i huaj
   mik i paftuar në botë, hije
   pa një kujtim që të bëjë të vuash
   pa një shpresë për atë që do vijë
   po ankthi i ditëve të mia pa ty…

   Ankthi im i përhershëm,
   për të gjitha ato që i di dhe s’i di
   -Kjo është diçka tjetër…

   Minutat që ikin ngadalë-ngadalë
   rënduar nga ajo që quhet pritje
   Renduar nga ai që quhet mall
   dhe që nuk llogaritet…

   Mars 1979

   Muzg

   Në rrugë zbritën ngadalë hijet,
   hijet po afrohen tek xhamat…
   muzgu të ngjall çdo lloj ndjesie
   varet nga rrethanat…

   Për mua muzgu është vetëm mall
   shqetësim dhe mall për ty
   gjyshes kushedi se ç’ndjenja i ngjall
   kushedi ç’mërzi?!

   Reflekse rozë dielli dridhen
   si copëra kujtimesh në mallin tim…
   Sa e mjerë gjyshja që vetëm mërzitet
   si mund të jetosh me mërzinë?!

   Mërzia për mua është bota - pa ty,
   pa diell, pa muzg, pa mëngjes,
   si toka nën këmbët e njerëzve në shi,
   e lagura tokë në vjeshtë…

   Mërzia për mua është jeta bosh
   pa asnjë ëndërr dhe dëshirë,
   kur s’ke asgjë, përse të jetosh
   të mos jetosh më mire…

   Shumë fjalë për ato që do vijnë
   vështirë të kenë kuptim,
   ndër to, sigurisht dhe fjala “mërzi”,
   do të shihet ca me dyshim…

   Mërzi ç’do të thotë - do pyesin ata
   kaq e madhe, pa fund kjo botë -
   që ta vlejë jetën, të mos gjesh diçka
   të jetosh pa asgjë, ç’do të thotë?!
   14 shtator 1979

   Shi

   Shiu përplasi mbi xhama trishtimin,
   shiu përplasi në xhama mërzinë,
   shiu i lagu të gjitha mendimet,
   për ditët që ikën dhe ato që do vijnë…

   Mendime të lagura…si të jetosh,
   në këtë qullje të përgjithshëm idesh,
   kur nuk gjen asgjë të askush që ta çmosh
   kur nga brenda qan dhe gjithkujt i qesh…

   Ç’mund të bësh tjetër veç të qeshësh me zor
   në këtë turp të dhimbshëm dhe pa fund,
   të gjithë fjalët të bukura të thonë
   po askush nuk ngurron të bëjë ç’të mundë…

   Fjalë të bukura… Sa hipokrite,
   njerëzit dhe vetes i flasin bukur,
   njësoj në dashuri, në politikë
   të gjitha i mbështjellin me lustër.

   18 nëntor 1979

   Mars

   Pas xhamave të trenit kaloi një kumbull
   mbuluar me lule të bardha,
   në sfondin e zhveshur si një ëndërr humbën
   përfytyrimi i bardhë i dashurisë së parë

   Do ngrohet toka dhe lulet e bardha
   do të lidhin frutat-kokrra…
   kështu dashuria do të jepte frutën e saj
   sikur ditët mos ishin aq të ftohta…

   Ngrica i rrëzon lulet përtokë
   dhe degët mbetën krejt të zhveshura,
   ç’mund të thuash për lulet e bardha
   të rëna, të shkelura, të përqeshura…

   Pas xhamave të trenit kaloi një kumbull
   me lule të bardha mbuluar
   ish tepër e bardhë dhe tepër e bukur
   fatin e saj për ta duruar…
   12 Mars 1980

   Dashuria

   Dashuria është ajo pisha e gjelbër
   që lëkundet nën qiellin me hënë
   që ngrin në të ftohtin e janarit
   si një dëshirë e pathënë…

   Dashuria është bota pas xhamave
   nxitimi i lirë për diku…
   është qenia me 900 leukocide
   që në çarçafët e bardhë mendon për ty.

   Dashuria është telefoni i së mërkurës
   dhe kopsa e qepur me pe gri…
   dhe kompostot e ngrëna në stol
   me një pirun të dy…

   Dashuria është apartamenti i qetë
   i pa-grindje dhe i lumtur siç mund të jetë veç në ëndërr
   janë fjalë pa kuptim që tingëllojnë aq të bukura
   dhe heshtja e thjeshtë që kurrë s’është e rëndë…

   Dashuria ime je vetëm ti,
   në këtë sfond ngatërresash pa fund…
   Asnjë arsye nuk e fshiu dot atë
   asgjë s’ më bëka që ta humb…

   Ajo është një gjë pafundësisht e bukur,
   e kthjellët dhe krejt e pastër…
   Si lindi, si jeton, si mundet
   në këtë botë të ndyrë dhe të ashpër…

   Janar 1981

   botuar në revisten PELEGRINI, Athinë

10. granit Says:
    January 22nd, 2009 at 12:01 pm

    nje lektyr te re nga shkrimtar imitrush kurteli

Have you an opinion, used or been to this object or place? Tell us what you like don't like about it, or post any specs/info about it: